1- اين آخرين حرف‌ها هستند، پس تند تند مي‌گم‌شون.

2- Underground امير كاستاريكا معركه بود، بازي شخصيت زن فوق‌العاده و موسيقي‌ گوران برگوويچ اعجاب‌انگيز. اون آهنگ معروف رو شنيدن و ترجمه‌ي فارسي‌شو دونستن خيلي خوب بود: "چه كسي مي‌داند". تو دو جاي فيلم با فاصله‌ي بيست سال زن و دو تا معشوق/ نامزدهاش دست رو شونه‌ي هم گذاشته‌ن، مي‌چرخن و مي‌خونن. به شخصه صحنه‌ي عروسي توي زيرزمين رو بيشتر دوست داشتم.

3- Every One Says I Love U از چيزي كه فكر مي‌كردم بهتر بود. حداقل از Match Point بهتر بود. طنز وودي آلن را دوست مي‌داشتم. توي موزيكال‌هايي كه ديده‌ام بعد از كاباره در رتبه‌ي دوم قرار مي‌گيرد! ويولن‌زن روي بام به خاطر ترجمه و بازسازي فوق‌العاده‌ي بعضي از آهنگ‌هاشه كه در رتبه‌ي سوم جا گرفته است! فكر كن. سه تا دختر 15 تا 20 ساله دارن رخت مي‌شورن و هي به فارسي مي‌خونن: من شوهر مي‌خوام! (نقل به مضمون)

3- Down By Law اگر روبرتو بنيني رو با اون لبخند احمقانه‌ي شادي‌بخشش نداشت قطعا چيزي كم مي‌داشت. يكي اين طرفا بود كه جيم جارموش دوست مي‌داشت...

4- اين آخري That Obscure Object Of Desire از آقاي ديوانه بونوئل كه بسيار تصادفي بين فيلم‌هاي اون آقايي كه كنار مترو شهيد بهشتي فيلم مي‌فروشه پيداش كردم! مرده‌ي ايده‌ي صاف و ساده‌ي دو نفر براي دو وجه شخصيت دختره هستم.

5- خيلي خوبه كه آدم به فاصله‌ي كمي اين همه فيلم خوب ببينه و چند تا هم گذاشته باشه واسه "بعدا" كه فيلم خونش اومد پايين.

6- تصميم كبري گرفته‌ام. گمونم بسه. چهارچوب رو مي‌گم. تو اين دو سال خدمات فراواني به من كرده كه همه رو با قدرشناسي عميقي ارج مي‌نهم. قلمبه حرف زدنم هم واسه احتراميه كه واسه اين موجود مجازي دوست‌داشتنيم قائلم. وبگردي‌م رو تعطيل نمي‌كنم. اما اينجا رو ديگه آپديت نخواهم كرد. اگر هم روزي برگردم به فضاي از هر چمن گلي چهارچوب نخواهد بود. به صورت تخصصي‌تر و مرتب‌تر و با انگيزه‌تري خواهم نوشت. شايد. كه مخاطبان چهارچوب رو به اون كاري نخواهد بود.

7- خداحافظ