مرا زمستان به زمستان سر هر چهارراه می‌فروشند.

عطر خنک دوروزه‌ام شکفتن نوروز را وعده می‌دهد، گرچه خود هرگز چشم به هیچ بهاری باز نکرده‌ام. تنها، به انتظار پای چشمه نشسته‌ام و چشم در چشمان خود دوخته‌ام و منتظرم بمیرم، تا زمستانی دیگر، دسته دسته، زرد زرد، سفید سفید، مهمان دست‌های کوچک یخ بسته‌ای شوم که التماستان می‌کنند.

شاید، برای همین همیشه سردم است...

گمانه زنی هاتون تو کامنت دونی که تموم شد، یه سری به بی ایوان بزنید. آپ است.

به سادگی باور نمی شم!

دروغ!

من دروغ نیستم. من هرزه نیستم. من نیستم.

شب های غریب تمام نشدنی فراموش نشدنی خوب نشدنی. بی دروغ. بی آغوش. شب به شب....

نیمه شبِ گریان، دردناک، مستاصل، بیچاره.

بیچاره. طفلکی. بچه ی گمشده ی هراسان......

من

دروغ

نیستم.........

ماه تو آسمون،گرد و قلمبه و خوشگل بود. اونقدر دیر بود که اتوبوس خیلی خلوت باشه و من با خیال راحت ولو شم و سرمو بذارم لبه‌ی صندلی و بازی ماه و ابرها رو نگاه کنم. فکر کردم چند وقته به این منظره نگاه نکرده‌م؟ چقدر؟ چرا؟ فرصت نمی‌کنم. وقت نمی‌کنم جز خودم کس و چیز دیگه‌ای رو ببینم. اونقدر این "خودم" برام دردسر درست کرده که حالا حالاها باید براش بدوم.

یادم میاد "آشفته از مه دور بهتر"! و چه جنونی هست تو این قرص سفید درخشان که جدا زیباست. توده توده‌ی ابر‌های رقیق و نازک میان رد می‌شن و درخشندگیشو کدر می‌کنن و می‌گذرن. اونقدر به گردی پاکش خیره می‌شم که خودشو لوس می‌کنه و بازی درمیاره. انگاری سرجاش بند نیست. بالا و پایین می‌پره. فکر کردم "گذاشتنش رو ویبره" و خنده‌م می‌گیره. به خودم میام و خنده‌مو قایم می‌کنم. نگاش می‌کنم که باز خانمانه سرجاش نشسته و چه قیافه‌ای هم گرفته نکبت! می‌خندم و باز هی خیره می‌شم بهش که باز بلند شه از جاش و باز می‌خندم. ابرها رو نگاه می‌کنم که می‌رن سر کوه چفت بشن به هم و عاشقانگی‌هاشونو بریزن سر آدما. از سر لطف بر‌میگردم سر مهتاب و نظری...!!!

یاد اون قرص ماه بزرگ و زرد نمین اردبیل می‌افتم. تو اون کمپ با اون هوای مه‌آلودش که چه خوب بود. ماه عین یه تیکه پنیر گرد فرانسوی، از اونا که تو کارتون تام و جری نشون می‌ده بود!! آدم دلش می‌خواست بیارش پایین و گاز بزنه و دولپی بجودش.

یه بارم یه هلال ماه دیدم به چه ماهی. عینا "داس مه نو" بی کم و کاست. درست شبیه همون هلال ماهی که اون پسر بچه‌هه تو نشان کمپانی دریم ورکز نشسته سرش و با قلاب از دریاچه‌‌ی مهتابی رنگ ماهی می‌گیره لابد. چه عشقی دارم به اون چند ثانیه‌ی اول فیلم‌ها که اینو نشون می‌ده!!

... اتوبوس دور زد و ماه قایم شد. چه حیف. همآغوشی شیرینی بود.

خوب. حالا چه کنم؟ صبر. اه. گوه. مثل همیشه آخرش این تنها کاریه که ازم برمیاد.

گواته مله به همه‌تون!!!

آخیش. دلم خنک شد.

بهانه می‌گیرم و لب برمی‌چینم، شاید بگویی خودت را لوس نکن!!

دست گذاشته‌م روی نقطه ضعفت! اینطور بربر نگام نکن. قلقلکم میاد. دلم می‌خواد بیام دست بندازم دور گردنت و از رو نرده‌ها بکشمت پایین. فحشم بدی و بخندم، بلند بلند. اصلا بذار همه چپ چپ نگامون کنن و ته دلشون تو ناخودآگاه فضولشون دلشون غنج بزنه، می‌خوام یه بوس گنده هم از لپات کنم. چقدر هم لپ داری آخه!

نشستی روبروم و تند تند مزخرف می‌گی و اونقدر هم جدی که مگه میشه باور نکرد؟ اما عمرا اگه باورش کنم طفلک. قیافه‌ی جدی می‌گیرم و گوش می‌دم و جوابای مزخرف‌تر می‌دم و آخ که اگه بدونی تو دلم چه خبره. هرهر می‌خندم به جفتمون و بذار فکر کنی قبول.

دیوونه‌بازی‌‌ها که تموم می‌شه سرجام دراز می‌کشم و نه، دراز نمی‌کشم، به پهلو می‌خوابم و جمع می‌شم تو خودم و زانوهامو سفت می‌چسبم، انگار الآنه که بند بند تنم از هم جدا بشه. صورتمو فرو می‌کنم تو بالش که زیرش پر از خرده‌ریزه و جا‌به‌جا قلمبه است و فکر می‌کنم کی می‌فهمی.

///  بی ایوان با داستانی از خودم آپ است.

درس سنگ:

فرو می غلتد و تکه تکه می شود و

کلام و آوای ش شرحه شرحه می گردد.

-پابلو نرودا